Sommige bomen doen iets met je.
Deze enorme beuk op de oude begraafplaats in Leiden bijvoorbeeld. Ik liep ernaartoe en dacht eigenlijk maar één ding: die wil ik even vasthouden.
Dus dat deed ik.
Met mijn armen om zijn dikke stam voelde ik hoe bijzonder zo’n moment eigenlijk is. Deze boom staat hier al zo lang. Hij heeft seizoenen zien komen en gaan, stormen doorstaan en zoveel mensen voorbij zien komen. En daar sta je dan, met je armen eromheen.
Het voelde een beetje gek. En tegelijkertijd heel vanzelfsprekend.
Misschien is dat ook wat mij zo aanspreekt in de natuur. Ze hoeft niets te bewijzen. Een boom probeert niet mooi te zijn. Hij ís er gewoon. Met zijn ruwe schors, zijn littekens, zijn grillige vormen en alles wat hij door de jaren heen heeft meegemaakt.
Juist daarin zit voor mij echte schoonheid.
Dat is ook de gedachte die ik meeneem in natuurlijke cosmetica. Terug naar de natuur. Naar ingrediënten die hun oorsprong vinden in planten en bloemen. Naar verzorging die niet draait om perfectie, maar om goed voor jezelf zorgen en waarderen wat natuurlijk is.
Deze boom hoefde van mij niets anders te zijn dan wat hij al was.
Misschien vond ik dat wel het mooiste eraan.
En dus gaf ik hem een knuffel. 🤎
Gewoon, omdat het goed voelde.
